تابستان 1367 بود. برای گرفتن مقاله ای از زنده یاد کریم امامی، برای ویژه نامة عکاسی مجلة دانشمند رفتم انتشارات زمینه. (همان کتابفروشی که در فیلم شب های روشن فرزاد موتمن دیدیم). در حین صحبت فهمیدم در جریان کارهای من هست. اشاره کرد به فرهنگ عکاسی که داشتم کار می کردم. 10 صفحه زیراکس مطالبی را به من داد و تلفن دفتر زنده یاد تورج حمیدیان را، که برو پیشش و در این زمینه از او کمک بگیر. رفتم به نشانی گفته شده در خیابان گاندی، که دیدم دفتر موقتا تعطیل است. چند روز بعد دوباره رفتم و همان بود.
اگرچه دیدار میسور نشد اما ارتباط با تلفن برقرار و برای بیش از سی سال حفظ شد. همیشه اولین تلفن من بعد از تحویل سال به تورج حمیدیان بود. بهانه های دیگری هم برای تلفن بود. برای دوسالانه یازدهم تلفن کردم و دعوتش کردم برای داوری. خودش که نیامد هیچ توصیه کرد که این کارهای اجرایی را ول کنم. او معتقد بود که این نوع کارهای اجرایی را هستند کسانی که انجام دهند اما « تو کارهای را بلدی که خیلی های دیگر بلد نیستند بهتر است همان ها را انجام دهی.» او درست می گفت. کارهای اجرایی هیچوقت مطلوب خودم هم نبوده. حمیدیان انسان خوبی بود. عکاس خوبی بود، و بسیار بی سر و صدا. اگرچه می دانم امسال او پاسخگوی نخستین تلفن بعد از تحویل سال من نخواهد بود اما به روال همیشه تلفن می زنم. کسی گوشی را برنمی دارد. روی پیامگیر هم نمی رود.
اگرچه دیدار میسور نشد اما ارتباط با تلفن برقرار و برای بیش از سی سال حفظ شد. همیشه اولین تلفن من بعد از تحویل سال به تورج حمیدیان بود. بهانه های دیگری هم برای تلفن بود. برای دوسالانه یازدهم تلفن کردم و دعوتش کردم برای داوری. خودش که نیامد هیچ توصیه کرد که این کارهای اجرایی را ول کنم. او معتقد بود که این نوع کارهای اجرایی را هستند کسانی که انجام دهند اما « تو کارهای را بلدی که خیلی های دیگر بلد نیستند بهتر است همان ها را انجام دهی.» او درست می گفت. کارهای اجرایی هیچوقت مطلوب خودم هم نبوده. حمیدیان انسان خوبی بود. عکاس خوبی بود، و بسیار بی سر و صدا. اگرچه می دانم امسال او پاسخگوی نخستین تلفن بعد از تحویل سال من نخواهد بود اما به روال همیشه تلفن می زنم. کسی گوشی را برنمی دارد. روی پیامگیر هم نمی رود.
صفحه اول
ارتباط با نویسنده
درباره نویسنده
